ég ákveð sjálf hvenær ég get og hvenær ég get ekki og þá hvern ég bið um að aðstoða mig í þau skipti sem ég ákveð hvenær og hvað ég get ekki gert sjálf...

fyrir ekki svo mörgum dögum þá hrikti til í tilverunni minni þar sem sjálfstæða, óháða og algerlega sjálfbjarga konan ég varð að játa mig sigraða og þiggja utanaðkomandi aðstoð frá mér algerlega ókunnugum mönnum...

ég hafði slasað mig lítillega en þó nógu mikið til að vinnufélagi minn og frænka kallaði á aðstoð sem kom í formi sjúkraflutningamanna sem mættu á staðinn í sjúkrabíl með sjúkrabörur meðferðis sem ég fékk þann vafasama heiður að nota, hver veit hvaða subbulega sveitta fólk hafði notað þær á undan mér...

mér þótti þetta heldur mikið óþarfa tilstand en þar sem ég átti svo bágt í mínum huga þá þáði ég aðstoðina með þökkum og svolítið særðu stolti...

eftir röntgenmyndartöku og verkjalyfjainntöku staulaðist ég út af spítalanum á hækjum fær í flestan sjó að eigin mati, fór aftur í vinnuna þar sem ég er mest ómissandi gellan á norðurhjara veraldar...

ég á bágt með að skilja hvernig heilu samfélögin um víða veröld fara ekki á hiðina þar sem ég stend ekki á hliðarlínunni og gef ráð eða skipa fyrir...

ég varð ekki að neinu gagni í vinnunni en vinnufélagar mínir voru þó það aumingjagóðir og færir í að vinna í kring um mig að mér fannst ég að minnsta kosti ekki vera fyrir...

eftir því sem leið á daginn dvínuðu áhrif verkjalyfjanna og það leið ekki á löngu þar til mér var orðið verulega illt og mér til mikils ama áttu verkirnir bara eftir að aukast...

til að gera langa sögu styttri en svaka langa þá fór það svo á endanum að ég hitti fleiri sjúkraflutningamenn þennan daginn, sjúrkaflutningamenn eru örugglega eins misjafnir og þeir eru margir og sem betur fer finnast menn og konur sem taka það hlutverk að sér að sinna þessu starfi en vá hvað ég væri ekki til í að vera í þeirra sporum...

allavega ekki þarna á þessari stundu þegar þeir mættu á svæðið til að aðstoða úrillu, pirruðu og leiðinlegu mig sem vildi ekkert með þá hafa og sýndi þeim meiri dónaskap en ég man eftir að hafa sýnt nokkrum undanfarin mörg ár...

ég vildi bara fá að vera í friði í smá stund, sannfærð um að þá myndi mér fljótlega fara að líða betur, ég þykist vera vitiborin á venjulegum degi en þetta var ekki svo venjulegur dagur þannig að öll rök- og raunhugsun var ekki alveg upp á sitt besta...

dóna og durtahættinum í mér var svarað með ótrúlegri þolinmæði og jafnaðargeði, enda er ég sannfærð um að það sé fimm eininga kúrs í sjúkraflutningamannaskólanum sem heitir "hvernig á að díla við dóna og durta 105" og ég er viss um að þeir sem þarna mættu hafi fengið fullt hús stiga í þeim áfanga...

eftir langa mæðu gaf ég efir og þáði aðstoð frá að mér fannst á þeim tíma ótrúlega óþolandi mönnum sem tóku bara ekki sönsum og voru fyrir margt löngu búnir að láta í ljós að það væru ekki þeir sem myndu gefast upp fyrst, ég efast ekki um að í þeirra stöðu hefði ég verið löngu hætt að reyna að koma einhverju viti fyrir mér og farin að gera eitthvað annað og mun meira gefandi...

ég er alveg þakklát fyrir þá aðstoð sem ég fékk þarna en er þó enn sannfærð um að þetta hafi verið heldur of mikið tilstand þar sem á endanum hefðu verkirnir dvínað og ég getað séð um mig alveg ein og sjálf...

í þakklæti mínu  skammast ég mín líka alveg fyrir það hvernig ég lét við mennina sem vildu ekkert annað en aðstoða mig þegar ég þurfti á því að halda...

mest af öllu finnst mér þó verst að hafa ekki verið sjálfstæða, óháða og algerlega sjáflbjarga konan sem geri það sem mig langar þegar mig langar...

í upphafi nýs árs detta margir í sjálfsskoðun með það fyrir augum að finna hvað má betur fara í þeirra fari og lofa svo sjálfum sér í kjölfarið með alls kyns heitum að breyta, bæta og laga það sem þeim finnst mikilvægast að taka á...

ég hef löngum fleygt því fram í kaldhæðnislegum hroka að ég sé eins nálægt því að vera fullkomin og ein manneskja kemst, það hafi enginn eins mikið efni á því að sitja og dæma aðra fyrir það sem aflaga fer hjá þeim því eins frábær og ég er þá hlýt ég að geta séð galla og ókosti annarra þar sem ég er svo gjörsamlega laus við það að hafa nokkurn galla eða ókost í mínu fari, já, ef fleiri væru eins og ég væri þessi heimur betri staður en hann er í dag, það hlýtur að vera hvers manns takmark að leitast við að vera líkari mér...

eða hvað??

ef ég prufa nú að máta sjálfa mig inn í dyggðirnar sjö (samkvæmt kristinni trú)...

viskan mín er voða takmörkuð við nærumhverfið mitt, sjálfa mig og það sem mér finnst hverju sinni, ég er ekki viss um að sjálfhverf, tilfinningablandin viska sé talin til mikillar dyggðar...

það er nú bara svo að ég kann mér ekki hófs, hvort heldur í súkkulaðiáti, sjónvarpsglápi né nokkru því sem inniheldur einhvers konar nautn, yfirgengilegur og takmarkalaus nautnaseggur sem kallar á meira en gott þykir af því sem mér þykir gott...

hér er ég alveg komin af stað, líkamlegt og andlegt hreysti mitt er meira núna en liggur við nokkurn tíma áður en það þýðir ekki að ástandið sé gott, líkt og kul er ekki gott hitastig þó það sé nýafstaðið alkul...

réttlætið sem ég hef löngum leitast eftir takmarkast svolítið við mig og mína, auðvitað vill ég sjá réttlæti fyrir alla en það hefur lítið hreyft við mér ranglætið sem mér ótengdir verða fyrir nema rétt þá stund sem ég hef það fyrir augum eða á samræður um það, ég ætla ekki að taka svo stórt upp í mig að mér sé alveg sama um hversu mikið óréttlæti sé í heiminum en ég hef hingað til ekki staðið upp og barist fyrir því að heimurinn verði réttlátari hvorki með því að ganga í félagasamtök eða látið rödd mína hljóma fyrir þá sem verða fyrir ranglæti, réttlæti vill ég greinilega í orði en ekki á borði...

samkvæmt kristinni skilgreiningu á dyggðunum hlýtur þetta að lúta að því að trúa á Guð og haga sér samkvæmt hans orði, einhverstaðar stendur í Biblíunni að trú sé sannfæring (svo kom eitthvað meira á eftir sem ég man ekki) jú ég trúi á Guð og boðskapinn sem kristin trú boðar og er sannfærð um tilveru Guðs þó ég akti ekki á nokkurn hátt eftir orði hans nema það henti mér þannig að þessi dyggð getur ekki talist ein af þeim sem ég ber...

er ekki alveg viss en hérna hlýtur að ræða um vonina sem er tengd fyrirheitunum sem Kristur gaf þar sem þetta eru dyggðirnar sjö samkvæmt kristnum boðskap, ef það er rétt hjá mér þá fæ ég eiginlega þokkalega falleinkunn hérna þar sem ég hef ekki mikið setið og átt von til þess að mér hlotnist neitt af því sem hann boðaði þó ég sannarlega vona að eftir minn dag komist ég í efra en lendi ekki í neðra...

ég á ótakmarkaðan kærleika til þeirra sem standa næst mér, elska börnin mín óendanlega mikið og sé ekki fyrir mér að það komi nokkurn tíma til með að breytast sama á hverju gengi, það er bara ekki verið að tala um svoleiðis kærleika hérna, hér er verið að tala um kærleikan sem elskar allt, vonar allt og umber allt...

nei, ég elska ekki allt, vona ekki allt og svo sannarlega umber ég ekki allt, umburðarleysi mínu er á stundum engin takmörk sett þannig að samkvæmt kristilegu dyggðar skilgreiningunum á kærleik á ég hann ekki svo mikinn þó ég telji mig elskulega og yndæla með ágætum...

ekki að það komi mér á óvart en ég er greinilega ekki eins frábær og fullkomin og ég hef verið að halda fram...

dauðasyndirnar sjö, ég held ég leggi ekkert í það að máta mig inn í þær, sumt má alveg kyrrt liggja 

í góðmennsku minni hoppaði ég fram úr rúminu og brölti með póstinn inn að mismunandi stórum bréfalúgum í austurbænum því hvað annað sem gerist í þessum heimi verður fólk að fá póstinn sinn...

þessir tveir til þrír dagar sem ég ætlaði að hjálpa til urðu sem fyrr segir að rúmum tólf vikum, á þessum tólf vikum gerðist ýmislegt en þar sem ég skrifaði undir ég lofa að segja ekki neinum neitt sem gerist á bréfberabröltinu mínu um bæinn þá get ég ekki sagt neitt um það hér, hefði annars getað gefið út fjögurra bóka bindi um það sem á daga mína dreif á meðan ég skokkaði um bæinn með rauða hliðartösku...

mér er samt óhætt að segja frá því að á þessum hlaupum mínum er ég búin að missa 15kg, það er mikið minna af mér nú en áður og ég er ekki alveg eins umhverfisfrek og áður, en mikið má af miklu taka án þess að nokkur verði var við það...

ég hef löngum sýnt og sannað að ég fer ekki út að labba göngunnar vegna og sá því fyrir mér að kyrrsetugellan ég myndi bæta á mig þessum 15kg og meira til þegar ég hætti að hlaupa um með bréf í hendi svo að þegar mér algerlega óvænt bauðst að hlaupa um með moggan þá ákvað ég að taka því þar sem ég er orðin nær því að verða há, grönn og ljóshærð en nokkurntíma áður...

mikið er ég nú fegin því að geta haldið áfram að skokka upp að mismunandi stórum bréfalúgum bæjarins, ekki með rauða hliðartösku þessa dagana heldur bláa...

ég hitti hann fyrst fyrir 12 árum, föstudaginn 13. nóvember 1998 kl. 05:07, pínulítill snáðinn 12 merkur og 51cm langur átti að fá nafnið Kjartan en þegar ég sá hann var ekkert Kjartan-legt við hann svo hann hlaut nafnið Haukur...

og Haukur er hann svo sannarlega...

yndislegur minn lætur ekki lítið fyrir sér fara, hávær frá fyrstu tíð og fyrirferðamikill, hann hefur þann hæfileika að þegar hann gengur inn í herbergi og eitthvað dettur í hinum enda herbergisins þá er það einhvernvegin honum að kenna, ég veit ekki hversu mörg "ó Haukur" móment ég er búin að eiga síðan hann kom í heiminn en svo sannarlega hefði ég ekki viljað missa af neinu þeirra...

hvatvís og fljótfær eins og vindurinn er ástin lítil mín og oftar en ekki situr maður og veit ekki hvort hann er að koma eða fara, stundum er það nú svo að hann er að koma og fara bæði í einu á sama augnablikinu...

hnittinn í tilsvörum og með skemmtilega rökhugsun, það borgar sig ekki að leggja í rökræður við drenginn því þær hafa alltaf verið tapaðar fyrirfram...

heilt yfir flottur strákur sem ég á (ekki eins og ég sé hlutdræg hér) og ég þakka mínu sæla fyrir hvað ég er ánægð með hann þrátt fyrir og kannski vegna alls sem hann er því við þurfum jú að búa saman

litla barnið mitt er orðið stærra og sterkara en mamman en ég er þó enn feitari og frekari...

þegar maður hefur í óröksemdar hvatvísi gengið gegn öllum gildum sem maður hefur verið að strögla við að koma sér upp...

umburðarlyndi og víðsýni er það sem ég er búin að vera að reyna að temja mér síðan ég komst að því að ég hef löngum verið stjórnsamasta gellan á svæðinu (þá skiptir engu máli hvaða svæði er verið að tala um eða hverjir eru á svæðinu) og hef verið uppfull af þeirri trú að mér beri að láta ljós mitt skýna öðrum til heilla hverrar skoðunar sem aðrir hafa verið mínar hafa verið betri...

það er ótrúlega stutt síðan ég fattaði það að heilu samfélögin fari ekki á hliðina þó ég sé þeim víðs fjarri og skipi ekki fyrir af einhverri hliðarlínu...

á síðustu helgi hvarf mér allt umburðarlyndi og víðsýni, það heyrðist heldur þröngsýnt og dökkt sjónarmið úr stóra búknum mér...

eins mikið og ég á mín flottu móment þá verð ég að gangast við þeim sem ég á ekki eins flott og því þegar ég sá villu míns vegar þá fór ég á stúfana og baðst afsökunar á því sem ég hafði sagt því eins ömurlegt og það er þá fór ég svo stórum að það særði fólk í kring um mig algerlega alveg óverðskuldað...

og hvað svo nú...

á ég að leggjast í súra sjálfsvorkun yfir því hvað ég er ömurleg gella og rífa mig niður fyrir það hvað mér er ekki að takast ætlunarverkið mitt...

eða...

á ég ekki heldur að taka viðbrögðum þeirra sem ég hef beðist afsökunnar með auðmýkt og þakklæti (það er svo sannarlega ekki sjálfgefið hvað þetta fólk hefur tekið mér vel) og taka upp þráðinn þar sem honum sleppti og læra af þessu glappaskoti mínu og gera enn betur en áður...

óvart og óvænt datt ég inn í það að spássera með bréfberapoka yfir öxlina um austurbæinn í því ábyrgðarmikla hlutverki að koma pósti heimilismanna heilum og höldnum heim til þeirra...

ég átti ekki von á því að vera svona lengi að leysa af en enginn veit sína framtíð fyrr en eftir á...

það fór svo þegar að veikindi bréfberans sem var frá ílengdust að ég lærði að ganga að bréfalúgum heimilismanna í miðbænum...

þetta er búið að vera ágætis tími, þetta bréfberabrölt mitt og þrátt fyrir að hafa gert ótal vitleysur í upphafi (var mjög iðin við að búa til litla bréfbera sem skutust með póstinn sem þeir fengu inn um lúguna hjá sér á réttan stað) þá er ég nokkurn vegin komin með þetta á hreint einmitt núna þegar ég er að hverfa á vit annarra verkefna...

á meðan bréfberagöngu minni hefur staðið hef ég verið einstaklega heppin með veður (7,9,13 það eru þrír dagar eftir) og yndislegir mínir báðir tveir hafa verið duglegir að hringja í móðurmyndina sína þegar þeir eru búnir í skólanum og hafa komið og hjálpað til, það hefur orðið að æðislegum stundum sem við kunnum öll að meta...

hamingjusamlega hef ég lagt af á þessari spásseringu minni um bæinn og á eflaust eftir að sakna þess að hitta ekki gellurnar á pósthúsinu og taka svo strauið um bæinn, mikið held ég samt að ég eigi eftir að hugsa "vá hvað ég er fegin að vera ekki að bera út núna" þegar það hvessir, rignir eða snjóar á morgnana...

ef einhverntíma hefur verið ástæða til að kalla mig aumt foreldri og segja mér að skammast mín fyrir að hafa opnað á mér munninn eða skrifað orð á þessa aumu síðu þá er það nú eftir síðustu færslu sem hér með er breytt...

algerlega óafsakanleg færsla sem enginn átti skylið og þó það gengi af mér dauðri þá get ég hvorki útskýrt né afsakað hversvegna ég lét svona og geri því ekki tilraun til þess...

ég hef gengið um bæinn í dag og sagt við það fólk sem ég hef talað um sýninguna við að það eru allir aðrir ánægðir með hana og því hlýtur það að seigja meira um mig en sýninguna sjálfa...

ég vænti þess að kunna frekari skil á honum Tryggva þegar lestri bókanna þriggja líkur...

fyrsta bókin heitir Fátækt fólk - æviminningar, hún segir frá bernskuárum Tryggva sem voru allt annað en auðveld vegna móðurmissis á unga árum og sárrar fátæktar í uppvextinum hans, áður en Tryggvi talar um æskuna sína drepur hann aðeins á háttum forfeðra hans, ömmum og öfum sem voru uppi um miðja nítjándu öld...

Tryggvi lýsir því hvernig lífið var á þessum tíma á ótrúlega greinagóðan hátt og nánast myndrænt, það er eins og ég sjái forfeður hans og hann sjálfan að störfum í óspilltri og harðgerri náttúru landsins...

eftir að Tryggvi missti móður sína, sex ára gamall varð faðir hans að koma börnunum sínum fyrir hjá vandalausum þar sem hann hafði ekki efni á því að halda þeim heima, Tryggvi var settur í sveit þar sem hann fékk stöðu sem smaladrengur, þar dvaldist hann við sult og seyru í þrjú sumur og einn vetur, af því hann var af fátæku fólki kominn, skör ofar en niðursetningur hafði fólkið á bænum ekki fyrir því að sýna honum virðingu né vinskap, hann var látinn vinna myrkranna á milli og fékk nánast aldrei magafylli af mat og það þótti ekkert athugavert við það að slá til hans, þá sjaldan sóknarpresturinn kom í húsvitjun hafði hann ekki fyrir því að yrða á fátæklinginn sem var hafður á bænum, hann var ekki einu sinni þess verður að presturinn horfði í áttina til hans...

faðir Tryggva vann myrkranna á milli í grútarverksmiðju á Tanganum á Akureyri og uppskar fyrir það 96 aura á dag, ekki fékk hann það í fallega sleginni mynt, nei launin voru í formi úttektar í búð sem vinnuveitandinn átti...

líkt og ef ég væri að vinna fyrir Kaupás og fengi launin mín greidd í úttektum hjá þeim, óheppin ég ef mig vantaði tilfinnanlega eitthvað sem ekki fengist í verslunum Kaupás...

einn veturinn áður en móðir Tryggva lést þá gerðist það óhapp að faðir hans, fyrirvinnan á heimilinu varð illa veikur og var frá vinnu um stund, á meðan hann lá á milli heims og helju heima var hann launalaus með öllu og enginn kom barnmargri fjölskyldunni til aðstoðar, þá kom það í hlut móðurinnar að fara langar vegalengdir til að veiða fisk í gegn um vök á pollinum og það var nánast eina fæðan þeirra á meðan veikindum föðurins stóð...

ég verð seint talin efnuð og það kemur alveg fyrir að ég rétt nái endum saman en orðið fátækt hefur fengið nýja merkingu í mínum huga eftir að hafa lesið um æsku Tryggva og líf forfeðra hans...

þakklát fyrir að vera uppi 2010 en ekki 1910...

bækur eru líka hið mesta stáss og mikið prýði á heimilum, ég hef löngum haft bækurnar mínar í hillum hér og þar um þær íbúðir sem ég hef búið í og ekki alls fyrir löngu raðaði ég hluta af bókunum mínum ofan á efri skápana í eldhúsinu mínu, menningarlegra eldhús hef ég aldrei séð...

ég á mjög mikið af bókum í öllum stærðum og gerðum og frá ýmsum tímum, ég fékk margar bækur eftir ömmubræður mína og hef verið dugleg við að kaupa bækur á kreppu- og bílskúrsmörkuðum...

flestar bækurnar mínar er ég búin að eiga árum saman án þess að taka svo mikið sem eina upp og lesa hana, hef þó eytt löngum tíma í það að raða þeim upp eftir þeim skapsveiflum sem hafa verið yfirráðandi þau augnablik sem ég hef tekið bækurnar mínar upp úr kössunum að ný afstöðnum flutningum...

ég stefni á það einn daginn að vera búin að lesa allar bækurnar mínar en það verður ekki strax þar sem sér ekki fyrir endan á því sem ég er ekki byrjuð á...

talar um veðrið er það ekki

ég leitast ekki við það að fylgjast með veðurfréttum svo veðrið kemur mér sífellt á óvart, þegar ég vakna á morgnana veit ég svo sem ekki hverju ég á von á og er alltaf jafn hissa þegar það rignir eða snjóar...

vond veður eru ekki til í minninu mínu, ég er voða veðurgleymin og þegar fólk talar um vonda veðrið sem var um daginn eða fyrir löngu síðan á ég það til að seigja "nei, nei, þetta var ekki svo slæmt"

ég veit samt núna að það er búið að vera rigning í marga daga, ekki samfelld, það hefur stytt upp á milli þess sem það hefur hellt úr fötu hérna á eyjunni fögru...

þetta veit ég því það er töluvert margir dagar síðan ég setti handklæði út á snúru til þerris og þar hanga þau enn...

annað tveggja er ég óendanlega þolinmóð að bíða eftir að þau þorni eða ég er svo löt að ég nenni ekki út til að taka þau inn...

en það veit ég fyrir víst að þau eru virkilega vel klemmd á snúruna fyrst þau hanga enn...

ég er búin að ganga um götur bæjarins með sjálfstraust í annarri hendi og fullvissu um að ég geti allt sem mig langar að geta í hinni...

þangað til í dag...

ég fékk frekar harkalega áminningu um að ég er ekki hin fullkomna manneskja heldur meingölluð gella sem þrátt fyrir að vera öll að vilja gerð er ekkert merkilegri en aðrar manneskjur sem ganga um götur bæjarins...

íslenskan er eitt skemmtilegasta tungumálið í heiminum leyfi ég mér að fullyrða í þröngsýni án þess að vera vel að mér eða kunna mikið af tungumálunum sem eru töluð í þessum heimi (hverjum þykir sinn...)...

það er nú ekki svo langt síðan við skriðum út úr torfkofunum inn í upphituð steinsteypt hús og það er svolítið svo að orðaforðinn okkar ber það með sér að það er ekki nema rúmlega korter síðan við hættum sjálfsþurftarbúskap og fórum að sjá peninga í þeirri mynd sem þeir eru núna...

sá þótti ríkur sem átti beljur, hesta og kindur, hann var vel settur af búpeningi og án efa mikill mektar maður sem hafði völd og áhrif í samfélaginu og virtur mjög af nágrönnum sínum og búaliði...

ég get vel skilið það að menn og konur hafi litið upp til þeirra sem voru vel settir af búpeningi, en hvað er þetta með fiðurfénaðinn...

hvað ætli maður hafi þurft að eiga margar hænur til að geta hafið talist efnaður??

vegna þessa er lítið um endurnýjun í stofninum og enn minna um það að hægt sé að halda í þær hefðir að ganga upp á fjöll með lundaháfinn í vasanum og veiða lunda í tugatali...

á þjóðhátíð bæði í ár og í fyrra var brugðið á það ráð að flytja inn lunda frá Grímsey, það er nú fokið í flest þegar Eyjamenn eru farnir að borða lunda að norðan...

þrátt fyrir litla veiði og að það sé ekki fyrirséð að það verði góssentíð í lundaveiði á næstu misserum þá skal haldið lundaball...

og það var einmitt það sem var gert í gær...

menn og konur stríluðu sig upp í sitt fínasta og komu saman til að borða mat sem fáum öðrum hefði nokkurntíma dottið í hug að leggja sér til munns og dönsuðu svo inn í nóttina sæl og sátt án þess að spá í það að mestu aflaklærnar hefðu ekki veitt nema brotabrot af því sem áður var...

þrátt fyrir að mér finnist aðeins korter síðan ég steig fyrst inn í höllina til að þjóna í fyrsta skiptið og það á lundaballi þá var þetta þriðja lundaballið sem ég uppartaði á...

í kvöld komst ég að því að án þess að ætla það þá er ég hætt að vera hætt að skipta mér af, og svei mér þá svona eftir á að hyggja þá er það eiginlega svo að ég hætti aldrei að skipta mér af því sem mér kemur við og kemur ekki við, ég tók eiginlega bara augnabliks pásu...

hvort sem það kann að vera mannfólkinu til heilla eða óheilla þá er ég eiginlega þrátt fyrir góðan vilja og óskhyggju um hið omventa, afskiptasamari en andskotinn...